بی مهرگان
بی مهرگان
بی مهرگان 95% گروه جانوران را شامل می شوند. در اين بين بندپايان بزرگ ترين شاخه اين گروه است.
اصولاً طبقه بندی ساده اين گروه از بی مهرگان كه همگی ويژگی های بسيار جالب توجهی دارند و جدای از ارزش های زيستی و اكولوژيكی، در مرتفع ساختن نيازهای امروزی بشر از مبارزه بيولوژيكی با آفات نباتی تا تهيه داروها و الهام گيری در اختراعات و ... نقش عمده ای دارند، به صورت زير است:
1.حشرات 2. عنكبوتيان يا كليسرداران 3. صدپايان و هزارپايان 4. سخت پوستان
حشرات: بزرگ ترين گروه جانوران با تنوع بی نظير كه مطالعه آن ها هميشه از جالب ترين موضوعات در علم زيست شناسی بوده، 80% كل جانوران شناخته شده – از بين مهره داران و بی مهرگان – را شامل می شوند. قدرت پرواز در بسياری افراد اين رده آنان را به موفق ترين جانوران از بدو خلقت تا به حال تبديل كرده است. حشرات از نظر اقتصادی، كشاورزی، بهداشتی و الگو گيری در هنر طراحی و صنعت مكانيك بسيار حايز اهميت اند. خلاصه اين گروه داستان ها درش نهفته كه در ايران جايگاهی نداره و فقط در مورد آفات نباتی، گونه های بيماری زا و پروانگان اونم از نوع روزپروازش كتاب هایی نوشته شده كه در مورد پروانگان جداگانه در آتی مطالبی خواهم نوشت چون زياد با اين موجودات رو به رو میشويم. پيكر حشرات از سه قسمت سر، سينه و شكم تشكيل شده با اسكلت خارجی كيتينی ( نوعی قند به همراه پروتيين )؛ سيستم تنفسی نيز بسيار جالب است و اكسيژن از سطح بدن مستقيماً توسط لوله های نايی به مصرف سلول ها می رسد. خوب ديگه كافی اگه چيزی براتون سوال بگيد
عنكبوتيان: شامل عنكبوت ها، رتيل ها، عقرب ها و ... كه بدن آن ها از دو قسمت سر-سينه و شكم ساخته شده. در مورد اين رده صحبت های زيادی دارم. از حشرات، صدپايان و هزارپايان به دليل فقدان آنتن يا شاخك و نيز عدم وجود سر مشخص متمايزند؛
. عنكبوت ها: سر كوچك و شكم چند ده برابری نسبت به سر، تنيدن تار و پاهای بلند كه از سطح بدن بالا زده از مشخصات عمومی آن هاست. شكارچيانی متبحر و گوشتخوار ( تغذيه بيشتر از حشرات ) و همين نوروز 89 كه در قمشلو اصفهان بودم، يكيشون داشت حساب يك ملخ ايتاليايی را می رسيد كه عكسش را دوست همراهم برام فرستاده و در زير می بينيد. همه جای ايران اين موجودات را می توان پيدا كرد و پژوهش آنچنانی هم در موردشون در كشورمان صورت نگرفته. در رابطه با سمی بودنشون همه گونه ها سمی نيستند؛ مرحوم دكتر هرمز اسدی بهم می گفت گونه هايی كه در ايران زيست می كنن، زهر كشنده ندارن و درست هم می گفت ولی برخی از گونه های گرمسيری و بيابانی زهری دارند كه در صورت ورودش به بدن آدمی، موجب مسموميت، سرگيجه و تهوع شديدی میشه. پس، از هر شكل و گونه ای اگر نيشتون زد يا گازتون گرفت – همون طور كه گفتم همشون غده زهری ندارن – كار خاصی نكنيد، فقط محل را با آب وِلرم و صابون بشوييد ( شايد لازم بشه به پزشك هم مراجعه كنيد ). از تارهاشون هم استفاده های زيادی ميشه؛ جنس تارها كه ساختمان فيزيكی شگفت انگيزی دارن از پروتيينه.
ملخ رو تارپيچ كرده!
. رتيل ها: بدن پشمالو، عدم تنيدن تار، كليسرهای بزرگ ( همون آرواره )، اختلاف كم اندازه شكم با سر-سينه و زندگی و لانه سازی رو و زير زمين، تنه پوسيده درختان و ... از بارزترين ويژگی های ظاهری منفك كنندشان از عنكبوت هاست اين گروه نيز شكارگر و گوشت خوارند ولی غدد زهری در هيچ يك از گونه های آن وجود ندارد. در حين گزيدگی بايد پس از اندكی روانه شدن خون، محل را با آب ولرم و صابون شست و از استفاده الكل، بتادين و بستن محل خودداری نمود تا از ايجاد عفونت كه ناشی از ميكروبی و كثيف بودن كليسرها بوده، جلوگيری كرد. اگر متوجه شديد يكی از اين نازنين موجودات بر روی بدنتان قرار دارد و در تماس مستقيم با پوست شماست و شما قادر نيستيد او را بتكانيد، سعی كنيد حرارت بدنتان را از طريق تسلط بر ترس و فشار خون كنترل كنيد زيرا كه اين بدن پشمالو الكی پشمالو نيست و در واقع اين ها موهای حسی اند. اين جانوران به واسطه بادكش هايی كه در قسمت هايی از پاها دارند، قادرند تا از هر سطح صافی مثل ديوارها بالا روند.
+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۹۶ ساعت 22:25 توسط معام
|
